Veel te zwaar

“Ik heb hem. Er was er nog een.”

Charlene hing haar jas met een tevreden zucht aan de kapstok en stapte de woonkamer binnen.

“Moet je kijken, Robert!” Ze zwaaide enthousiast met een Aldi tas en deponeerde die op de eettafel. Robert mompelde wat, terwijl hij opgewonden met zijn duimen op een joystick drukte. Zijn kaken waren stevig op elkaar geklemd en zijn ogen schoten heen en weer over zijn computerscherm.

“Hallooo!” zei Charlene. “Stel je voor, een prachtige weegschaal voor maar 18 Euro. Kunnen we eindelijk eens echt goed op dieet.”

Ze opende de kartonnen verpakking en schoof de nieuwe weegschaal er voorzichtiguit. Er verscheen een witte, glanzende weegschaal. Charlene streelde het ding liefkozend met haar veel te dikke vingers.

Eigenlijk was alles te dik aan Charlene. En met Robert was het al niet veel beter gesteld. Daarom was Charlene zo enthousiast geweest, toen ze het Aldi-krantje had gelezen. Weekaanbieding. Digitale weegschaal. Onmisbaar voor veilig diëten.

“Moet je kijken, Robert…hoe mooi.”

Maar Robert zat verstrikt in zijn digitale wereld en zag alleen maar vette monsters met bijlen en knuppels, die over zijn scherm zweefden.

Charlene plaatste de weegschaal op de grond, deed haar schoenen uit en stapte er op.

Allemensen, wat is dat nou?

Ze kon haar ogen niet geloven. Maar het stond er echt. Het digitale schermpje bleef staan op 135 kilogram. Ze stapte er weer af.

Staat dat ding wel op nul?

Vorige maand had ze nog op de weegschaal gestaan in Medisch Centrum de Koekoek. Dat ding had toen 105 kilo aangegeven. Ze zou toch geen 30 kilo zijn aangekomen?

We hebben wel drie verjaardagen gehad.

“Roburrt! Hierkomen.”

Robert schrok op, en beet zich van de weeromstuit op zijn wang.

“Ja, wat is er nou. Ik ben toch bezig. Straks verlies ik mijn laatste levens in mijn spel!”

“Ik wil dat je je weegt. Nu!”

Robert schuifelde gedwee naar haar toe, trok zijn schoenen uit en ging op de weegschaal staan.

135 kilo.

Hij staarde verbaasd naar het schermpje.

“Dat is alarmerend. Ik was nooit zo zwaar.”

Charlene keek bedrukt.

“Net zo zwaar als ik. Dat ding is nieuw. Zo’n machine liegt niet. We moeten direct in de aanval.”

“Wat bedoel je?” Roberts neusvleugels trilden en hij knipperde met zijn ogen.

“Dat is nogal wiedes,” zei Charlene gejaagd. “Geen toetjes, geen chocolade, geen bier en veel beweging. Wij zijn echt veel en veel te zwaar. Dat is slecht voor het hart.”

“Beweging?” Robert keek gealarmeerd.

“Ja, natuurlijk.” Charlene’s ogen keken hem dreigend aan. “Hoe denk je anders te gaan diëten. Gelukkig hebben we onze nieuwe weegschaal om ons te steunen in de strijd.”

“Miauw.”

Rudolfus, een grote, grijze uitgezakte kat van twaalf jaar oud kwam zacht spinnend aanlopen en snuffelde even aan de weegschaal.

“Weg Rudolfus,” zei Robert, maar daar had de kat geen boodschap aan. Hij snuffelde er nog eens aan, klom er op en ging er languit op liggen.

“Asjemenou,” zeiden Robert en Charlene in koor..

Het schermpje van de nieuwe digitale weegschaal bleef onverbiddelijk staan op 135 kg.

“135 kilo?”

“Rudolfus weegt toch zeker geen 135 kg?” hakkelde Robert. “Die is maar een kilo of 10.”

Charlene schudde haar hoofd. “‘Die weegschaal is stuk.”

Robert slaakte een zucht van opluchting.

“Ik was al bang dat je serieus was en ik echt op dieet moest. Stel je toch eens voor; geen bier, geen chocolade en dan hardlopen in het bos? Da’s niks voor mij.”

Hij wilde weer achter zijn computer gaan zitten, maar Charlene hield hem tegen. “Weegschaal of niet. Wij moeten wel op dieet, Robert. Wij zijn echt te dik. Vanaf nu gaan we er echt serieus iets aan doen.”

Robert zuchtte.

“Aaarrchhh.”

Er weerklonk een woeste schreeuw uit de luidsprekers van zijn computer en er verscheen er een zware, dikke Viking met een bloedige bijl op het scherm die met een Surinaams accent zei: “Spelletje over. Zo dood als een pier.”

“Mooi.” zei Charlene. “Kunnen wij meteen beginnen.”

 

Speak Your Mind

*